Nieuwjaarsbespiegeling voor 2021

Goede voornemens…., ik heb er normaal niet veel mee. Ik kan er wel een paar bedenken, hoor…. Maar onthóuden….? En toch: wat was zó waardevol in 2020, dat ik het mee neem naar 2021? Gewoon, omdat ik het volgend jaar weer mooier en vooral fascinerender wil maken.

Corona heeft mij wel aan het denken gezet. De meest vanzelfsprekende dingen zijn zeldzaam geworden. En dan bedoel ik niet de toiletrollen. Ik heb het over de meest menselijke behoeften nádat alle fysieke persoonlijke behoeften bevredigd zijn. En dat is in ons welvarend land sneller het geval dan elders op onze aardbol. Ik bedoel mijn sociale behoeften. Daar ergens zitten ook mijn goede voornemens. Ik schrijf ze deze keer op. Op een briefje dat ik ongetwijfeld kwijt raak.

In de natuur kennen we het verschijnsel dat er te pas en te onpas kleine wijzigingen in het DNA van een organisme optreden. Deze mutaties zijn spontaan en zeer zeker geen bewuste keuze in de vorm van goede voornemens. Wel makkelijk, hoeven we het ook niet te onthouden. Eigenlijk is het gewoon een foutje in de genetische overdracht van geslacht op geslacht. Vaak komt het de soort dan ook níet ten goede (het treurige verhaal van de wolharige mammoet). Dan sterft de soort uit. Soms kan het foutje achteraf het gemak dienen (bij de mens b.v. : geen haar op de rug). Dat is dan mooi meegenomen en ik zou zeggen: “Foutje…, bedankt!” Tenslotte kan het ook onverwacht tot een succesverhaal leiden (het verhaal van de zwarte berkenvlinder/berkenspanner). In die gevallen overleeft de soort niet alleen, maar concurreert de nieuwe variant de bestaande variant weg. Hier moet ik aan denken nu er onlangs een nieuwe variant van het Coronavirus in het nieuws kwam. Vlak vóór de formele Brexit, uit Engeland “duty-free”. Corona wil het volgend jaar dus ook mooier en fascinerender maken.

De Nederlandse taal heeft zich in dat zelfde jaar ook doorontwikkeld. Nieuwe woorden als, “anderhalvemetersamenleving”, “raamzwaaien”, “huidhonger”, “viruswappie” en (bij onze zuiderburen) “knuffelcontact” zullen hoogstwaarschijnlijk in de volgende uitgave van de Dikke Van Dale staan. Ook hebben bestaande woorden een nieuwe, of op z’n minst een andere context gekregen. Voorbeelden hiervan zijn “quarantaine”, “positief”, “elleboog”,”handen wassen”, “sterretjes”….. Onze taal gedraagt zich als een organisme. Net als in de natuur evolueert het mee met z’n omgeving. Zowel het nieuwe als het bestaande willen we dan een (nieuwe) naam geven. Of er gewoon “nieuw” voor zetten : “het nieuwe normaal”. Opdat we zullen onthouden…

Normaal gaat dat langzamer in onze taal. De ouderen onder ons, waar ik mezelf ook toe reken, kennen de voorbeelden. Ook in de spelling bijvoorbeeld: “vacantie” werd “vakantie”, “accoord” werd “akkoord”, enzovoorts. Zo hadden wij het niet geleerd in de schoolbanken. Dit zijn de geslaagde mutaties. De “lokomotief” heeft het niet overleefd en werd uitgerangeerd. Dat levert een tijd lang wat verwarring op, maar uiteindelijk went het wel. Dit brengt me op een idee. Opdat we zullen onthouden….

Als we de nieuwe variant van Corona eens een nieuwe spelling geven: Korona. Jammer is wel dat bij wéér een nieuwe variant de spellingskoek op is. Bij de spelling van Covid 19 is er meer eer te behalen; hier kunnen we met onmiddelijke ingang opnieuw beginnen met tellen: Kovid 1. Ik acht de overlevingskans van deze twee nieuwe spellingvarianten niet groot, maar we kunnen het gewoon proberen, toch? Dat doet de natuur ook! Grotere kans van slagen heeft de nieuwe spelling bij het woord “contact”. Als alles voorbij is schrijven we dit als “kontakt”. Je hoort het verschil niet en klinkt absoluut beter als het “nieuwe” contact, waar bijna iedereen een vieze smaak van in de mond krijgt (overigens één van de symptomen van Korona). En ook “vacantie” wil ik nomineren als nieuwe schrijfwijze. Ik daag jullie uit om zelf nog woorden aan te vullen bij dit rijtje.

Iedere keer als we dan lezen wat we zeggen, doet het ons nadenken over wat we van het rare jaar 2020 heb meegenomen naar 2021 en wat we daar heb gelaten.

Ik wens iedereen een mooi en fascinerend, vascinerend, vaccinerend Nieuw Jaar en dat alle goede voornemens uit mogen komen 🙏.

Perspectief…

Zomaar een foto die ik tijdens mijn vakantie aan de west-coast van Engeland geschoten heb. In de verte is nog een glimp van de Atlantische Oceaan te zien. Een prachtig perspectief van aarde, water, lucht en vuur!

Alleen dat “man made” ijzeren hek op de voorgrond….. Hoe kom je daar overheen, hè?

Mijn domeinnaam

En dan wil je een eigen website
En dan wil je een onderscheidende domeinnaam voor je site
En dan denk je daar dagen vruchteloos over na
En dan zegt je zwager: “Waarom niet www.henkvandenbos.nl“…?”
De feiten op een rijtje:
*Er zijn 5767 mensen in Nederland die Henk heten (bron www.Meertens.knaw.nl). Verreweg de meeste Henken hebben rond 1960 hun naam gekregen. Want tóen was dat een populaire naam. Vandaag de dag ook nog wel, maar dan vooral in trendy combinaties als Henk-Jan, Diederik-Henk, Floris-Henk enzovoorts. Maar vroeger waren we niet trendy. Alle Henken zijn dus rond de zestig jaar oud en gedateerd.
* Er zijn 5912 mensen in Nederland met de achternaam “van den Bos” (bron www.Meertens.knaw.nl)
Theoretisch is het dus mogelijk dat er nog 5766 medelanders met de naam “Henk van den Bos” rondlopen, maar dan moeten alle “van den Bossen” van voren Henk heten…, en dat zal wel niet.
Realistischer is de volgende berekening: 5767 van de 17 miljoen Nederlanders heten Henk. Dat is afgerond 0,0333 %. Er is dus wat voor te zeggen dat ook 0,0333 % van de 5912 “van den Bossen” mijn voornaam hebben.
Dan zijn er dus afgerond TWEE Nederlanders die Henk van den Bos heten. Eén van die twee ben ik! En die ander (ook een zestiger) heeft waarschijnlijk de digitale trein gemist 🤣. Maar wat wil je ook: zestig jaar oud is een hele leeftijd 💪. Als je hem tegenkomt, doe hem dan de groeten van mij en wijs hem op deze site. En help hem eventueel een handje.

Maandag 10 september, “Going home!”

Dinsdag 11 september ben weer ik thuis. Dat betekent dat dit de laatste dag van m’n reisblog is. Want als ik morgen thuis kom, heb ik wel wat anders aan m’n hoofd 😉.

Jammer dat Padje en Schillebil het nieuws gisteren al lekten……, ik overweeg een juridische procedure op te starten.

Het zijn 72 onvergetelijke dagen geweest. Het heeft me gebracht wat ik er van verwachtte. Soms heel confronterend, soms heel ontnuchterend en vaak heel verrassend en mooi. Ik denk dat ik nog heel lang moet kauwen op alles wat ik beleefd heb. Maar per saldo is het dikke winst.

Voor een groot deel heb ik jullie deelgenoot gemaakt van m’n ervaringen en overdenkingen. Er zijn zoveel lieve, leuke en onverwachte reacties op m’n blog gekomen! Dat heeft me echt goed gedaan. Nooit gedacht dat deze blog en jullie reacties daarop mij zoveel energie zouden geven. Het is echt een wezenlijk onderdeel van m’n reis geweest. Dank jullie wel daar voor. Het zit verdisconteerd in de “dikke winst”!

Nog één keer m’n survivalkit en tevens dikste maatjes en ……. en de profielfoto van mijn reis 👍💪🙏.

Zaterdag 8 september, een reisdag en afscheid van de Vaucluse.

Vandaag maak ik een flinke stap richting Zeewolde. Maar eerst nog intens genieten van het ontbijtgebeuren. Het is meer een beleving dan een maagvulling.

Een breakfast with a view.

Wow!

Aan iedereen die nu op het werk met een lunchbox in z’n tas overweegt wanneer hij gaat lunchen…. Ik heb een tip: doe het als je gepensioneerd ben 😉.

En dit noem ik vandaag een Mont Ventoetje 😉.

Tot zover voor vandaag. Misschien komt er meer, maar eerst 500km op de motor naar Saint-Michel vlak boven Dyon.

Wordt vervolgd.

Vrijdag 7 september, Vaison-La-Romaine; de Romijnse tijd en de Middeleeuwen anno 2018

Vandaag heb ik m’n motor gepakt om wat cultuur te snuiven in de Vaucluse. Een tip die ik van een aantal oud-collega’s heb mee gekregen voor m’n reis.

De naamgeving van Vaison-La-Romaine verwijst naar de Romeinse brug en andere archeologische bouwwerken uit die tijd die in goede staat nog te bezichtigen zijn. De brug:

Maar talrijker zijn de Middeleeuwse bouwwerken die op de Romeinse fundamenten gebouwd zijn:

De burcht, het hoogste punt.

De kleine straatjes van de “cité médiévale”.

De kathedraal gebouwd in de 11de eeuw.

Alsof je door de Middeleeuwen loopt… Om iedere hoek verwacht je een monnik of Ivanhoe te zien…

Voor onze jonge lezers onder de vijfenvijftig, Ivanhoe was de James Bond van de Middeleeuwen. Dat noemen we ook wel een “ridder”. Z’n voornaam is Roger en z’n achternaam is Moore.

Dit is ‘m. In zwart-wit natuurlijk, want we hadden toen nog geen kleuren-tv.

En dit is ‘m ook, maar dan als James…., James Bond. En nu in kleur. Maar ik dwaal af….verder met Vaison-La-Romaine.

Soms loopt “toen” en “nu” wel een beetje door elkaar heen. En dat zorgt dan voor kortsluiting in m’n hoofd:

Daar is, zeshonderd jaar geleden, een visionaire bouwmeester aan het werk geweest. “En doet u maar meteen een gaatje in de twee meter dikke muur voor de schotelantenne!”, hoor ik hem zeggen.

Ok, bóven in de “cité médiévale” is het Middeleeuws. Beneden is het gewoon een gezellig stadje anno 2018, waar ik lekker geluncht heb. En bedankt voor de tip Carlijn en Karin1 ! Jullie hebben gelijk: de Vaucluse is prachtig, zelfs als de lavendel uitgebloeid is….

Wordt vervolgd.

Donderdag 6 september, kamperen is “Mourir un peu”

De overtocht naar de Côte d’Azur verloopt voorspoedig. Al rijdend door mondain Nice bekruipt me een bijzonder gevoel. Dat gebeurt vlak nadat ik op de boulevard wordt ingehaald door een “chic” met hoge hakken op een Harley Davidson. Ze heeft een heel trendy helmpje op. Waarschijnlijk zet ze die eerst af voordat ze valt.

Daar rijd ik dan, snakkend naar een douche, met twintig kilo kampeerspullen en twee kilo wasgoed naar m’n volgende camping. Ik durf niet eens te knipogen…

Ik hak ter plekke een knoop door: de laatste 1400 kilometers van m’n reis ga ik wat luxer invullen. Even buiten Nice, langs de weg boek ik m’n vierde, vijfde en zesde hotelovernachting op rij.

Klaar met de zoute haringen, insectenbeten, Deet-wolken sprayen, citroenkaarsen aansteken, vieze toiletten, schone toiletten zonder wc-papier, snurkende buurmannen in de tent naast je, Franse hurk-toiletten, lauw bier, zand op m’n brood en dat bukken, bukken, bukken…😬. Dank je wel Juut, Yuri en Cas voor alle survival-tips en accessoires die ik meegekregen heb. Ik heb er mijn voordeel mee gedaan.

Weet je trouwens wat een zak-douchekop is? Nee, dat is geen douchekop voor onder de gordel. Net zomin dat een zak-kammetje …..

Dat is een douchekop aan een stang die heel langzaam naar beneden zakt als je staat te douchen. Omdat, door het vele gebruik, de douchekop niet meer vast gedraaid kan worden. Één op de drie camping-/hoteldouches is een zak-douche. Heeeeel irritant. In het bijzonder als je 1,94 meter bent. Daar heb ik de volgende oplossing voor gevonden…

De tiewrap! Werkt als een speer. Op de foto betreft het een hoteldouche, maar op Corsica heb ik met drie tiewraps een hele camping blij gemaakt. Het is mijn laatste creatieve bijdrage aan de wereld van: “Hoe overleef ik op de camping”.

Ik vind dat ik mezelf voldoende bewezen heb. In eerdere blogs heb ik dat al uitgemeten (“Wat ik mis” , “Kwijt en gevonden”, “Survival” en “Survival deel 2”).

IK KAN HET NOG!! (maar nu even niet…😐)

En bovendien moet ik voorkomen dat dat er over een week of wat in Zeewolde te veel ontwenningsverschijnselen gaan optreden 😂.

Mijn hotelovernachting in Contes (17km boven Nice) is boven verwachting. Ik noem de naam toch maar even: Les Chitchou’S Night.

Een alleraardigst koppel runt de zaak op deze prachtige locatie. Madame et monsieur: “Merci beaucoup pour la hospitalité!” En een aanbeveling voor iedereen die Nice te duur en te mondain vindt.

De volgende bestemming is een hotelletje in Mollans-Sur-Ovèse. Dat is in de Vaucluse. En omdat ik sinds 1 september voor het eerst van m’n leven buiten het hoogseizoen reis (….”beste oud-“collega’s, haha!”) is een hotelovernachting steeds beter te betalen. Bovendien wordt het steeds rustiger. Dat was op de boot al merkbaar (de ligstoelen op dek werden gedurende de trip gratis beschikbaar gesteld 😛, zie mijn blog van gisteren)

Wordt vervolgd…

Woensdag 5 september, afscheid van de 🥚-landen

De ferry is net vertrokken vanuit Ajaccio naar Nice. Dus heb ik vijf uur de tijd om terug te kijken op ruim twee maanden reizen; op het restauratie-dek met één bakkie cappuccino. Dat bespaart een gereserveerde stoel van €75,- 😂.

Willy…., als je m’n blog nog leest: je had gelijk hoor! Je appte me drie maanden geleden al een advies om aan het einde van m’n reis niet te veel plannen te maken. De geur van het eigen nest wordt steeds sterker.

Het is enorm rijke ervaring tot nu toe. Niet altijd leuk…, want het ontregelt enorm! Alle vanzelfsprekendheden vallen één voor één om. Daarvoor terug komt een stuk herontdekken. Meestal ligt dat op het gebied van activiteiten die ik sluipenderwijs in mijn leventje gedelegeerd heb aan anderen. Bijvoorbeeld huishoudelijke klusjes, want die doet Judith zo graag 😂! Maar ook op sociaal gebied is het heel anders geweest. Alle initiatief ligt nu bij mezelf. In het perspectief van mijn nieuwe toekomst als actieve pensionado geen verkeerde ontwikkeling 💪😃. En ik denk dat er iemand thuis ook wel blij mee zal zijn.

Tot zover even mijn contemplatieve bui 😑…..

Ik druk nu op de post-knop want het 4G-bereik op de Middellandse Zee is beperkt.

Padje en Schillebil gaan naar de KRIJT-rotsen.

Sssst……

(Fluisterend) Joephoi Borre, joephoi Finn…..

Ssssst……., heel zachtjes doen hoor. Opa Henk ligt nog te slapen. Wij hebben stiekum de rugzak al ingepakt want we gaan vandaag wandelen. Dat weet opa nog niet. Dat hebben wij besloten. En wij zijn met z’n tweeën en de meeste stemmen gelden! Schillebil heeft mij geholpen met inpakken. Hij heeft héél veel snoepjes en limonade in de rugzak gedaan, haha!! Niets zeggen hoor!

We zijn er helemaal klaar voor! Als jullie nou even hard mee schreeuwen dat opa wakker moet worden! Ik tel tot drie:

Één, twee…., drie:

OPA!!!

OPA!!!

Zo! Die is wakker!

Opa vindt het ook een goed idee om te gaan wandelen en hij zegt dat we naar de KRIJT-rotsen gaan. Dat zijn witte rotsen die recht omhoog gaan bij de zee.

Maar eerst moeten we nog een stuk wandelen.

Kijk hier zitten we op opa’s rug.

“Nu willen we zelf een stuk lopen”, zegt Schillebil. Nou, dat vond opa niet erg!

“Pfff”, zegt Schillebil, “ik struikel steeds over die stenen. En ze kriebelen onder m’n billen. Daar wordt ik echt moe van.” Het is dan maar goed dat ik z’n sterke grote broer ben. “Kom maar op m’n rug!”

Nu willen jullie natuurlijk de KRIJT-rotsen zien! Kijk: dit is een foto van mij met opa en Schillebil én de KRIJT-rotsen. Opa heeft speciaal een pijltje gezet bij de KRIJT-rotsen:

Nu kun je de witte KRIJTROTSEN goed zien. Ze zijn heel hoog! En wat je niet ziet, is hoe hard het aan zee waait. Want de wind kun je niet zien, maar wel…….

Luister maar goed naar het volgende filmpje. En dan kun je ook zien hoe hoog de KRIJT-rotsen zijn waar we op lopen. Vraag maar of papa of mama het geluid héél hard zet.

De KRIJT-rotsen

En wat is de zee ver weg, hé! Helemaal in de diepte. Het is maar goed dat opa ons goed vastgebonden heeft. Anders waaien we zo weg! En kijk, beneden ons is ook een heel klein ei-land. Weet je nog? Een land met allemaal water er omheen:

Maar het leukste moet nog komen 🙂……

Opa heeft een stukje KRIJT-rots meegenomen! En weet je wat je daarmee kan doen? Ik verklap het niet, maar als je het filmpje ziet, kun je het wel raden…

Klik op de link

Als we terug zijn van onze reis krijgen júllie het stukje KRIJT-rots. Dan kunnen jullie ook hele mooie tekeningen maken. Bijvoorbeeld op de stoep! Wel omstebeurt hoor, want we hebben maar één stukje KRIJT-rots.

Nou een knikke duf 🙃 van ons allemaal en tot het volgende avontuur!

🐢🐢