Zondag 2 september, wonderlijke samenloop van omstandigheden….

Vandaag rustig aan gedaan. Een rustig trainingsloopje van 5 km. Alvast wat voorbereidingen getroffen voor m’n motor-toerrit van morgen naar Ajaccio; wasje gedaan, tarp alvast ingeruimd….

In mijn blog van 30 augustus jl. beloofde ik (na een “zorgvuldige” berekening 😖) om 10 uur te zwaaien naar Juut als ze overvloog. Dat heb ik gedaan en het is gelukt. M’n berekening was niet ok (12 minuten te vroeg), maar het bewijs is er.

Eerst een screenshot van m’n app “Flightradar24”. Leuke app trouwens. Je ziet daar alle vliegbewegingen van de hele wereld op ieder moment live. Voor alle Flevo’s: kun je zien hoe rustig het nu nog is zonder vliegveld Lelystad 😬.

Let op de tijd!

Wat vliegt daar om 9.48 uur boven Santa Teresa Gallura en komt van Olbia-airport…?

En Juut stuurt me haar foto vanuit het vliegtuig:

Let op de tijd van haar foto 🙂…., tegelijkertijd geschoten. Helaas zat Juut aan de verkeerde kant van t vliegtuig. Het is het havenplaatsje aan de andere kant van de baai, Lu Caloni…..

Maar het is wel Juut haar vliegtuig dat ik , gewaarschuwd door de app, om 9.48 vanaf het dek fotografeerde:

Zo blijkt maar weer: toeval bestaat niet…., dat moet je regisseren🙃.

Zaterdag 1 september, het roversnest Bonifacio

Homerus laat Odysseus al ongeveer 750 jaar vChr zeggen: “De haven waar we naar binnen voeren was uitstekend, van alle kanten door steile rotsen beschermd…”

Dit meest zuidelijke stadje van Corsica is ook mijn aankomsthaven. Daarom heb ik op het laatste moment besloten een camping te zoeken in de nabijheid van Bonifacio, want daar heeft Odysseus het over.

Op een krijtrots van 80 meter hoog torent het bastion boven de veerboot uit als ik op 31 augustus (gisteren dus) de haven binnen vaar. Alsof ik een fjord in vaar. Zo wild en verraderlijk als de zee is tússen de eilanden, eenmaal in de kilometer lange haven aangekomen is het water rustig; heel bijzonder!

Als je van deze twee foto’s één 3D foto zou maken, zie je pas hoe onwerkelijk deze haven is uitgesneden in de krijtrotsen. Want kijk maar uiterst rechts op de laatste foto: je ziet toch echt het haventje! Terwijl je op de eerste foto de krijtrotsen zich verder ziet uitstrekken…

De geschiedenis van Corsica is ook de geschiedenis van deze stad. Als speelbal van grote mogendheden zoals Italië en Frankrijk, maar ook van zeerovers, werden de muren en torens steeds verstevigd door de laatste overwinnaar. Zeerover en beroofde, overwinnaar en overwonnene, ze waren niet meer uit elkaar te houden.

Dat wil ik dus allemaal eens van dichtbij zien! Dus heb ik vandaag m’n rugzak gepakt en ben ik over het prachtige wandelpad boven de kliffen naar Bonefacio gewandeld. Een stevige zeewind met heftige windvlagen maakten het moeilijk om de video-opnames te maken 😬. Maar de plaatjes spreken voor zich.

Het stadje zelf is met z’n vestingmuren en kleine straatjes nog heel authentiek.

Een parel aan de kust van Corsica!

Voor Finn en Borre, Padje en Schillebil zijn het zat….

Joephoi Finn, joephoi Borre!

Vanochtend is oma Judith weer in een vliegtuig naar Zeewolde gegaan ✈️. Terwijl oma door de lucht vloog, gingen wij met opa Henk weer in de boot ⛴ naar het volgende ei-land. En toen oma over ons heen vloog hebben we gezwaaid 👋.

Kijk, in de verte zie je de hoge rotsen van het volgende ei-land.

Hebben jullie het nog geprobeerd met het ei in bad? Je moet hem wel beethouden, hoor. want anders zinkt het ei! Dat vertelde oom Richard van Adrichem ons. En die weet héél veel van eieren af 🥚🥚🐣.

Opa heeft de afgelopen week niet zo veel tijd voor ons gehad. Dat was wel jammer. Maar ja, zo gaat dat nou eenmaal met opa’s en oma’s die elkaar een tijd niet gezien hebben. Maar oma was wel heel lief, hoor! Ze heeft speciaal voor ons in het hotel een strandje gemaakt in de badkamer. Van echt strandzand….

Leuk hè! Als we daar een tijdje in blijven zitten krijgen we warme billen… Het voelt dan net of we weer uit ons ei komen!

Maar we hebben hardstikke goed nieuws: we zijn weer op de camping! We waren de hotelkamer wel zat, hoor!

Hoi, hoi, hoi, hoi!!

En eindelijk zijn we weer met de motor gaan rijden. Nou we gaan vast ook weer spannende avonturen met opa Henk meemaken. Maar die vertellen we de volgende keer!

Dag dag,

En een liefste knuf van Schillebil en Padje én van opa Henk en oma Judith,

🐢🐢

Donderdag 30 augustus, pakdag en afscheid

Gepakt en gezakt….., volgens de woordenboeken betekent dit “vertrekkensklaar”.

En ze gaan allebei een andere kant op. De één over zee en over de weg, de ander door de lucht. Juut morgenochtend om half zeven naar Olbia Airport, bestemming Amsterdam. Huurauto inleveren, inchecken, boarden en 9.40 uur vliegt ze weg 🛫.

Twintig minuten later vertrekt mijn boot van Santa Teresa Gallura, bestemming Bonifacio (Corsica) ⛴. De twee laatste weken van mijn avontuur.

Best wel bijzonder 😬. En twee weken later de hereniging in Zeewolde 😘.

Ergens tussen 9.40 uur en 10.00 uur moeten we naar elkaar kunnen zwaaien. Er zit namelijk maar 64 km tussen de havens waarvan wij vertrekken.

De startsnelheid van een vliegtuig is 360 km per uur. Dat betekent dat ik exact bij mijn afvaart een vliegtuig in de lucht moet gaan zoeken. Juut zal de kustlijn van Noord Sardinië moeten zoeken en in het bijzonder Santa Teresa Gallura. Niet zo moeilijk denk ik. Ik zal haar een handje helpen:

Zoek de boot en precies om 10.00 uur zwaaien! Even slikken en dan weer verder met de reis….

Woensdag 29 augustus, naar de Costa Smeralda, de Côte d’Azur van Sardinië

De noord-oostkust van Sardinië heeft een opmerkelijke moderne geschiedenis. Als eind jaren vijftig de Côte d’Azur e.o. zijn beste tijd gehad heeft, koopt een Arabische sjeik voor 30 cent per vierkante meter een stuk kust van 55 km en giet het in de rechtsvorm van een consortium. Zijn droom is om een verzameling van luxe resorts, hotels , restaurants etc. voor de jetset á la Zuid Frankrijk te bouwen tussen de ruige rode rotsen van noord-oost Sardinië.

We skippen nu even zestig jaar en het resultaat is:

Goed gelukt dus, ook al is het consortium minimaal vier keer van eigenaar gewisseld. De architectuur is ingehouden en kleurrijk in uniformiteit. Het ontbreken van hoogbouw is een verademing. De grondprijs is nu € 3000,- per vierkante meter en je jacht een nachtje in de haven aanleggen € 2000,-.

Wij dus benieuwd wat een cappuccino kost….

Nou, dat viel mee : € 3.- inclusief versiering op de “latte schiumato”

Dus gauw een luxe jacht uitgekozen:

En een privé rotsstrandje:

Dat was ons afscheid van twee heerlijke weken Sardinië. Morgen een rommeldagje die in het teken staat van de overtocht/vlucht naar Corsica resp. Nederland.

Wordt vervolgd…

Zondag 26 augustus, Valle dei Nuraghi en de Necropoli Sant’Andrea Priu

We gaan vandaag drie respectievelijk acht millennia terug in de tijd….

Het leuke van Italië is dat het een hoog gehalte van “openluchtmuseum” heeft. Dat woord kennen ze daar overigens niet. Dat doet me denken aan een uitspraak van een wijze vriend die als hobby aan filosofie deed: “Als alles in de wereld “rood” zou zijn, zou het woord “rood” niet bestaan (en het woord “kleur” waarschijnlijk ook niet, bedenk ik me nu).

In de ochtend rijden we naar de Valle Dei Nuraghi in Torralba. Daar staat een van de vele nuraghe’s die uit de Bronstijd is overgebleven. Maar wel een hele mooie. Let ook even goed op het mannetje boven op de toren 💪.

Ze behoren tot het belangrijkste archeologisch erfgoed van Sardinië. Het zijn schuiltorens die vaak solitair in het vlakke landschap staan. Ze bieden bescherming bij gevaar van andere stammen. In dit geval is er zelfs sprake van een kleine verzameling van nuraghes. Drieduizend jaar geleden had de architect het zo bedacht:

Op een oppervlak van honderd vierkante meter waren er vier torens. Als je dan ook bedenkt dat de muren “cyclopisch” (dubbelwandig van enorme blokken natuursteen) zijn, dan houd je weinig leefruimte over op de binnenplaats. Het is een ongelofelijke indrukwekkende ervaring als je in de muren loopt…

Alle blokken zijn droog op elkaar gestapeld…., dat moet wel cyclopenwerk zijn geweest! Heel indrukwekkend en wat voel je je dan nietig in de tijd én gewoon fysiek…

Vervolgens rijden we verder in de tijd terug naar Bonorva. In kilometers valt het wel mee (10km). Maar ondertussen zitten we wel in het Neolithicum (5000 tot 6000 jaar vC).

Daar proberen we met dezelfde entreekaartjes van 10 km terug de necropool van Sant’ Andrea Priu in te komen. Je blijft Nederlander, nietwaar? Maar helaas, pindakaas…. Voor €6,- pp kregen we een rondleiding door de in de rotsen uitgehouwen grafkamers.

De necropool is overigens in de 17de eeuw heringericht als kerk. Muurschilderingen uit die tijd herinneren daar aan.

Het meest magisch is echter een rotshouwwerk (bestaat dat woord?) dat angstaanjagend boven op de necropool staat als een bevroren bewaker van de doden.

We kijken onmiskenbaar tegen de achterkant van de kolos aan. Benieuwd naar de voorkant?

Het sterke vermoeden is dat het hier om een stier gaat. Te meer omdat er in de nabije omgeving meerdere voorbeelden zijn te vinden van een stierencultus. En het verklaart tevens waarom de kop er afgehakt is, waarschijnlijk in de 17de eeuw…. Christendom en stieren gaan niet goed samen. Hoewel een preek soms stierlijk saai kan zijn.

Tenslotte een aardig raadsel. Als ze onderling zitten te borrelen kunnen archeologen best humoristisch zijn 🙂.

“Er komt een amateur-archeoloog met een bronzen muntje bij een kunsthandelaar. Het muntje vertoont de beeltenis van een mannenhoofd, waarschijnlijk een keizer. Het heeft de opdruk “60 vChr” (maar dan in het Latijn: “60 AC”).

De kunsthandelaar stelt meteen vast dat het muntje vals is. Waarom heeft de kunsthandelaar gelijk?

Zaterdag 25 augustus: de westkust, Alghero, Bosa en Is Arutas

Een lange toertocht brengt ons alles wat we er van verwachten. Het schiereiland Sinis, de prachtige kustweg van Bosa naar Alghero. Het haventje, de bastiontorens en de flamboyante winkeltjes in het oude centrum van Alghero….. De mooiste beelden van de dag:

Zo maar tijdens onze rit op een terrasje: tussen de struiken door geschoten in Codrongianos, vlak bij Sassari. Het plaatje kan zo op de kalender bij de maand augustus….

Een tussenstop tussen Bosa en Alghero:

Judith in haar element:

Klik op onderstaande link

https://www.henkvandenbos.nl/wp-content/uploads/2018/08/img_3229.trim_.mov

Het haventje van Alghero.

En achter de stadsmuren, hoe creëer je sfeer in de oude binnenstad….

Probeer hier maar eens langs te lopen zonder iets kopen…, een “gewoon” snoepwinkeltje.

Of iets minder gewoon: rood koraal…

We hebben heerlijk gegeten op een stadspleintje in Alghero. De terugreis is nog een hele onderneming in de duisternis en al die kronkelweggetjes…. Maar met Juut achter het stuur en ik achter de gps komen we overal; ook weer veilig in het hotel. Ook al was het ondertussen zondag geworden.

PS

Dank je wel Ted voor je reistips waar we vandaag uit geput hebben. Het mooiste van de kwartsstranden op het schiereiland Sinis hebben we niet op de foto maar in een doosje 😬…

Vrijdag 24 augustus, een motorrit van Compromis naar Castelsardo.

Vanwege het wisselvallige weer en het gedoe dat dit met zich mee brengt 😣……, hebben we voor vijf dagen een auto gehuurd. Willen alle motorfundamentalisten even de andere kant opkijken…

Vanochtend alles geregeld op de airport en vanmiddag op pad met de Renault Clio. Het leven hangt soms van compromissen aan elkaar.

Maar zo voelt het vanmiddag niet! Wat een heerlijke dag op de bijrijdersstoel 😛….. Aircootje aan en terwijl de headset van mijn Nolan-helm ligt op te laden op de hotelkamer ben ik ben de stem van de gps op de iPhone: “Over 300 meter rechtsaf en dan 30 km over de SP5. Zou u geen viapunt maken van café Duvel, het enige café in Sardinië dat Belgisch bier op de kaart heeft staan?”

We hebben een prachtdag, hoog op de rots, in het eeuwenoude centrum van Castelsardo.

In de dertiende eeuw door de familie Doria gebouwd. Dit zijn tevens naamgevers van het stadje. Tot de vijftiende eeuw woonden zij daar. Waarna het over ging in Spaanse handen, driehonderd jaar lang. De naam werd omgedoopt in Castella Arogonese. Pas in 1767, na het vertrek van de Spanjaarden, kreeg het zijn oorspronkelijke naam weer terug.

Voor Borre en Finn: Padje en Schillebil varen met de veerboot naar de overkant….

Joephoi Borre, joephoi Finn!

Eigenlijk zouden we vandaag naar de dierentuin gaan. Maar de dierentuin was gesloten. Daarom zijn we nóg een keer op de hele grote boot geweest met allemaal auto’s. Maar nu met opa Henk én oma Judith.

Weet je het nog van vorige keer? Zo’n boot heet een veerboot. Kijk, hier staat opa op de veerboot bij zijn motor. En de veerboot vaart op de zee.

En zie je die hele grote klep? Die kan open en dicht. Het is net een brug. Als we aan de overkant zijn gaat de klep naar beneden en dan rijden de auto’s zo de boot af. En wij natuurlijk ook met opa en oma op de motor.

Maar die klep mag niet open als de boot op zee is. Dat zou knoepiedom zijn, want dan komt er allemaal water in de boot! Maar dat is gelukkig niet gebeurd 😅.

O ja, en toen kwam er een mevrouw die aan opa en oma vroeg: “Mag ik uw kaartjes zien?” Nou, opa en oma hadden wel een kaartje, maar wij niet.

Toen hebben we ons gauw verstopt, dat was best spannend!

Dat is een stuk goedkoper dan een kaartje kopen zegt opa. Toen die mevrouw weg was, hebben we nog lekker een broodje gegeten. Dat was geen veerbootje, maar een veerbroodje🙂

Nou, dat was ons avontuur weer voor vandaag.

Liefste groetjes en een dikke knuf van opa, oma en van mij en Schillebil!

🐢🐢